ธรรมาสน์พ่อโช หลักฐานทางคติชนที่สมควรกราบ

ทำไมคนเมืองเพชรในอดีตจึงเรียก “พ่อโช สุวรรณช่าง” ช่างทองโบราณแบบให้การยกย่องว่า “พ่อ” เพราะ “พ่อโช” มีจิตประหนึ่งพระโพธิสัตว์ อัธยาศัยใจคอเป็นผู้ใหญ่มากด้วยเมตตากรุณาและจาคะ บ้านพ่อโชคล้ายโรงทานชาวบ้านทุกข์ยากได้อยู่ได้อาศัยประหนึ่งร่มโพธิ์ร่มไทรทุกวันพระวันธรรมสวนะ เวลาย่ำค่ำ“พ่อโช” นิมนต์พระมาเทศนาในบ้าน ช่างทองและชาวบ้านแถบบ้านหัวถนน/ต้นโพธิ์ ได้ฟังเทศฟังธรรมเป็นประจำ “พ่อโช” จึงมีธรรมาสน์สำหรับพระนั่งเทศน์ประจำบ้าน เข้าใจว่าเป็นธรรมาสน์ที่ “พ่อโช” ต่อขึ้นเอง ธรรมาสน์ “พ่อโช” เป็นหลักฐานทางคติชนที่ชาวพุทธสมควรกราบได้โดยแท้ ปัจจุบันตั้งอยู่บนเรือนบุหลงทองคำ ในซอยตรอกท่าช่อง อ.เมืองเพชรบุรี

            เนติธรรมและบารมีของ “พ่อโช” แม้แต่นักเลงยังเกรงใจ เล่ากันมาว่า เช้ามืดวันหนึ่งร้านทองพ่อโชเปิดประตูร้าน กลุ่มโจรเตรียมจะจู่โจมเข้าปล้นพอดี “พ่อโช” เดินออกมาหน้าประตู โจรเห็นเข้าจึงชะงักแล้วโบกมือห้ามลูกน้องให้ล่าถอยไปส่วนหัวหน้าโจรเข้าไปยกมือไหว้ “พ่อโช” เพื่อขมาเพราะทราบกิตติศัพท์ความดีงามของ “พ่อโช”

            สดุดีประกาศของ “พ่อโช” ปฏิเสธมิได้ว่า กล่าวถึงไม่หมดความและที่สำคัญ “พ่อโช” เป็นผู้นำชาวบ้านหัวถนน-ต้นโพธิ์เมืองเพชรบุรีสร้างมณฑปครอบรอยพระพุทธบาทเขาลูกช้าง “พ่อโช” ร่วมกับ ชาวเพชรบุรี ราว ๗๑ ท่าน สร้างต้นไม้เงินต้นไม้ทองไปถวายพระบรมธาตุเมืองนครศรีธรรมราช เมื่อ พ.ศ. ๒๔๖๕ เพื่อเป็นพุทธบูชา ให้ที่พักพิงเยาวชนต่างถิ่นมาพักอาศัยเรียนหนังสือ อาจารย์ชลอ วงศ์ปักษา อายุ ๘๘ ปี บอกกับผมว่า “คุณแม่เมื่อยังเป็นสาว ๆ บ้านอยู่บางควายชะอำมีนักเลงมาฉุดคร่า คุณตาจึงพาคุณแม่มาฝากไว้กับ “พ่อโช” ที่บ้านต้นโพธิ์สะพานท่าสงฆ์เมืองเพชรบุรี รอดจากการถูกฉุดเพราะ “พ่อโช” ต่อมาคุณแม่ได้มาพบรักกับคุณพ่อซึ่งเป็นคนบ้านสะพานท่าสงฆ์ใกล้บ้าน “พ่อโช” นักเลงเมืองเพชรในอดีตกลัวเกรงคนดีมีศีลธรรม… กราบพ่อโช สุวรรณช่าง หมายเหตุ : ขอขอบคุณพี่ต้อ (วิทยา อินทร์ธนู) เจ้าของเรือนบุหลงทองคำ

error: ขอสงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความ !!