บทเรียนจากอัฟกานิสถาน

            ผมคิดว่าจะได้เรียนเรื่องนี้ก่อนปีใหม่ แต่กลายเป็นวันมันมาเร็วกว่าที่คิดไว้มาก เป็นบทเรียนที่นำเรื่องระดับโลกมาเขียนเป็นสัพเพเหระสำหรับคนเพชรบุรี

            ผมเขียนเรื่องอัฟกานิสถาน นานมากแล้วเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว เป็นประเทศที่อยู่ในภาวะสงครามแท้ มาตลอดสี่สิบกว่าปี มีบทเรียนจากประเทศนี้ให้เราเรียนรู้มากมาย

            หนึ่งในมงคล 38 ประการ มงคลข้อที่ 4 ปะฏิรูปะเทสะวาโสจะ คือการอยู่ในถิ่นอันสมควร โชคดีแล้วที่เกิดมาเป็นคนไทย บ้านเมืองอุดมสมบูรณ์ ไพร่ฟ้าหน้าใสผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส

            ประเทศไทยมีเอกราช  ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข ใครจะเกลียด ใครจะชังชาติ จะย้ายหนี ผมคงไม่ว่าอะไร ผมเกิดและจะตายบนประเทศนี้

            สองเดือนก่อนก็มีดราม่า ยูทูบเบอร์ดังคนไทยที่แอบไปเที่ยวอัฟกานิสถาน ก่อนที่กลุ่มตาลาบันจะเข้ายึดประเทศ ผมไม่เขียนดราม่าคนไทยที่แอบไปอัฟกานิสถาน เพราะเธอขอโทษแล้วขอโทษอีก

            อัฟกานิสถานน่าเห็นใจ เขาถูกสหรัฐอเมริกาบุกเข้ายึด เมื่อให้การสนับสนุนผู้ก่อการร้ายที่ขับเครื่องบินชนตึกเวิล์ดเทรด กลายเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ และนั่นคือจุดเริ่มของสงครามก่อการร้าย

            เหตุการณ์ 911 หรือที่เรียกว่า ไนน์วันวัน หรือไนน์อีเลฟเว่น เป็นเหตุการณ์เมื่อวันที่ 11 กันยายน 2544 เขียนแบบฝรั่งก็คือ เดือน 9 วันที่ 11, ปี 2001 นั่นคือจะครบยี่สิบปีในเดือนนี้

            การก่อการร้ายสำเร็จ ผมนั่งดูการถ่ายทอดเหตุการณ์ด้วยความเศร้าสลด บทเรียนที่ 1 ของอัฟกานิสถานนำประเทศไปสู่สงครามและความทุกข์ยาก

            อัฟกานิสถานคล้ายเวียดนาม ต่างชาติเข้าไปทำสงครามเมื่อแพ้แล้วก็หนี ทิ้งให้คนในชาติแก้ไขปัญหาตนเอง ผมดีใจที่เวียดนามเจริญก้าวหน้า อยากอวยพรให้อัฟกานิสถานเจริญก้าวหน้าเช่นกัน

            บทเรียนสำคัญคือพึ่งตนเอง อย่าได้หวังพึ่งประเทศอื่น ที่คิดว่าเขาจะมาช่วยเหลือดูแล เขาเข้ามาหาผลประโยชน์แล้วก็จากไป ทุกประเทศก็เป็นเช่นนี้

            จงภูมิใจในชาติเอกราช นั่นแสดงถึงว่าเราไม่เคยเป็นเมืองขึ้นใคร ผมได้ยินบ่อย ที่มีคนชอบพูดว่าถ้าเป็นเมืองขึ้นฝรั่งป่านนี้เจริญแล้ว อัฟกานิสถานเป็นตัวอย่างหนึ่งที่เห็นได้ชัด

            อย่าเรียกร้องต่างชาติให้มาช่วย ผมเห็นคนไทยหลายกลุ่มหลายพวก ชอบเรียกร้องให้ต่างชาติกดดันรัฐบาลไทย เป็นอย่างนี้ทุกยุคทุกสมัย ไม่มีประเทศไหนช่วยเหลือเราอย่างจริงใจ

            ทุกประเทศคบกันด้วยผลประโยชน์ ประเทศที่ไร้ประโยชน์ ไม่มีใครอยากเข้าไปช่วย ผมเห็นด้วยกับแนวคิดที่ประเทศไทยยืนด้วยลำแข้งของตนเอง และจะเป็นเช่นนี้ไปตลอด

            ทุกบทเรียนมีด้านตรงข้ามเสมอ ผมเคยเจอคนที่มีมุมมองกลับด้าน สนับสนุนการกระทำของกลุ่มที่ถูกเรียกว่าผู้ก่อการร้าย ในขณะที่ผมถูกมองว่าโง่เขลาที่เชื่อข่าวสารอเมริกัน

            ผมไม่เอาแบบอัฟกานิสถาน ผมเชื่อด้วยว่าคนไทยส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยและไม่ต้องการให้ประเทศไทยกลายสภาพเป็นเช่นนั้น แต่ก็มีคนพยายามทำให้ไปในทิศทางนั้นอยู่เสมอ ผมก็ไม่เข้าใจ

            ประเทศไทยรุ่งเรือง มั่งคั่ง ความขัดแย้งการแตกต่างทางความคิดผมมองว่าไม่ผิด ประเทศประชาธิปไตยก็เป็นเช่นนี้ อัฟกานิสถานคนแบ่งฝักแบ่งฝ่ายจะเอาตามความคิดตน ประเทศล่มสลาย

            ผมถืออัฟกานิสถานเป็นบทเรียน ขัดแย้งแบ่งแยกเป็นฝักฝ่ายประเทศล่มสลาย หัวรุนแรงเอาแต่ปาประทัดระเบิดขวดประเทศไม่ได้อะไร เอาแต่ใจตนเองไม่เกิดประโยชน์ไม่ได้สาระ

            ชาวเพชรบุรีเป็นหนึ่งเดียว เป็นกลุ่มเดียวกันกับคนไทยทั้งชาติ ใครคิดแบ่งแยกทำไม่ได้ ผมเชื่อมั่นในความมั่นคงของคนเมืองเพชร เรายังห่างบทเรียนแบบอัฟกานิสถานอีกไกลมาก

            บทเรียนสุดท้ายที่ผมได้รับ คนอัฟกานิสถานทำอย่างไร ประเทศก็จะได้อย่างนั้น คนเพชรบุรีทำอย่างไร ประเทศไทยก็จะได้อย่างนั้น ทำดีได้ดี ทำชั่วร้ายก็จะได้แต่สิ่งเลวร้าย ผมเห็นบทเรียนนี้เสมอ

error: ขอสงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความ !!