สัพเพเหระ 2 พ.ค. 64

สัพเพเหระ

’ปรัชญนันท์

เดอะ แอ๊ง

                ถ้าเอ่ยชื่อสง่า บุญศิริ ผมไม่รู้จัก ผมเพิ่งเคยได้ยินชื่อนี้ครั้งแรกเมื่อมีข่าวเดอะแอ๊งแห่งเมืองเพชรบุรีได้ถึงแก่กรรมด้วยโรคชราในวัย ๗๗ ปี ผมถึงได้รู้ชื่อจริงของเขา

                คอลัมน์นี้สัพเพเหระ คงเป็นอีกครั้งหนึ่งที่ผมจะถูกต่อว่าที่เขียนเรื่องไม่มีสาระ เป็นการเขียนถึงคนเพชรบุรีที่ไม่มีตำแหน่ง ไม่มียศฐาบรรดาศักดิ์ใด ๆ แค่ชาวบ้านคนหนึ่ง

                ผมไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว ไม่ได้เป็นญาติฝ่ายไหนทั้งสิ้น เคยคุยกันคำสองคำเนื่องจากมาขอสิ่งของจากผม ซึ่งผมก็อนุญาตและยินดีกับการให้ทุกครั้งที่เจอกัน

                เขาเป็นคนธรรมดามาก เขาเป็นคนเมืองเพชรบุรี มีการเรียกขานตามฐานะของแต่ละคนจะเรียก บางคนก็เรียก ไอ้แอ๊ง บางคนก็เรียกลุง บางคนก็เรียกอา เรียกน้า ตามอัธยาศัย

                เขาไม่ใช่บุคคลตัวอย่าง ไม่ใช่ไอดอลในด้านใด ๆ ไม่ใช่คนที่ร่ำรวยประสบความสำเร็จ ไม่ใช่คนเมืองเพชรที่สร้างชื่อเสียงไปทั่วประเทศ ผมจะหาประวัติมาเขียนก็ไม่มีบันทึกใด ๆ

                เขาคือเดอะแอ๊ง ผมต้องใช้เดอะนำหน้าชื่อเขา เพราะมีชื่อเรียกแบบนี้คนเดียวในเพชรบุรี เวลาเอ่ยชื่อแอ๊งทุกคนรู้จักทุกคนเข้าใจทันทีว่าเป็นใคร ถ้าใครจะไม่รู้จักก็ไม่มีปัญหาอะไรไม่ต้องเสียใจ

                เขาไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร แต่ถ้าเอ่ยชื่อแอ๊งกับเอ่ยชื่อผม ผมมั่นใจว่าคนจะรู้จักแอ๊งมากกว่ารู้จักผม เขาไม่ใช่คนเด่นดังแต่เป็นคนที่ทุกคนเคยเห็นหน้าและรู้จักว่าเป็นคนในเพชรบุรี

                นักการเมืองใหญ่ ๆ เพชรบุรี ผมรับรองว่าคนได้เจอหน้าน้อยกว่าเดอะแอ๊ง เขาไปทุกงาน ผมไม่รู้ว่าเขาไปร่วมงานหรือเป็นแขกในงาน ที่แน่ ๆ เขาไปช่วยทุกงานและเจ้าของงานก็ให้ของตอบแทน

                ผมมั่นใจว่าหลายคนเคยคุยกับเขา คนเพชรบุรีที่เกิดและโตในเพชรบุรีจำนวนมากต้องเคยคุยกับเขาแน่ ๆ เขาคุยกับทุกคนไม่ว่าจะรู้จักหรือไม่รู้จัก

                ตลอดหลายสิบปีในเพชรบุรี งานไหนก็งานนั้นจะต้องเจอเขา เป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของงานพิธีต่าง ๆ เพชรบุรี งานไหนไม่เจอเขาแสดงว่าเขาไม่รู้ว่ามีงานนั้น

                สัญลักษณ์ประจำตัว คือการขี่รถสามล้อที่ต้องเรียกว่าซาเล้งมากกว่า เป็นเหมือนรถประจำตำแหน่งที่พาเขาไปไหนต่อไหนทั่วเพชรบุรี

เขาคงทำบุญไว้มาก คนเพชรบุรีได้ร่วมบุญกฐิน-ผ้าป่าวัดต่าง ๆ กับเขาเสมอ เขาจึงเป็นที่รัก ถังไม้เสียบเงินกิน-ผ้าป่าแต่ละวัดอยู่ในซาเล้งเสมอ

                เขาไม่เคยแคร์ใคร ขี่ซาเล้งถือไมค์พูดโฆษณาสินค้าหรือร้านค้าที่ติดป้ายข้างรถของเขาไปทั่วเมืองเหมือนกับรถแห่ ถ้าเป็นสมัยนี้ก็ต้องเรียกว่าเป็นพรีเซนเตอร์ร้านค้าในเพชรบุรี

                เขาทำในสิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้ สมัยหนึ่งมีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎร สองทีมแข่งขันกันดุเดือดมาก ซาเล้งของเขาติดโปสเตอร์โฆษณาทั้งสองฝ่ายในรถคันเดียว โจทย์ขานกันไปทั่วว่าเขาใจถึงมาก ผู้แทนที่ว่าใจถึงพึ่งได้ ยังใจไม่ถึงเท่าเดอะแอ๊ง

                ผมไม่ประหลาดใจที่เห็นยอดไลค์ ในแฟนเพจข่าวเพชรภูมิ ฮอตนิวส์ มียอดกดรับทราบข่าวถึงแก่กรรมของเขานับพันคนและมีคนแสดงความอาลัยนับร้อยคน มีคนแชร์ข่าวไปอีกหลายสิบคน

                แฟนคลับแอ๊งเขาเยอะอยู่ คนเพชรบุรีเข้าไปไว้อาลัยกันท่วมท้น แต่ละคนคิดถึงในมุมของตนที่เคยพบเห็น บางท่านมองเขาเป็นตำนาน บางท่านมองเป็นเพื่อนบ้านเห็นหน้ากันบ่อย ๆ แล้วแต่มุมมอง

                ผมมองแอ๊งเป็นเพื่อนหนึ่ง ผมเจอเขาบ่อย ๆ ไม่เคยทักทายไม่เคยพูดคุย เป็นคนที่เห็นหน้าเห็นตากันอยู่เสมอ เป็นคนคุ้นเคยแห่งสังคมเมืองเพชร

                ผมมองเขาอย่างญาติมิตร เขาไม่เคยสร้างความเดือดร้อนให้ใครเท่าที่ผมเคยได้ยินมา เขาไปช่วยงานต่าง ๆ ด้วยหวังสินน้ำใจเล็กน้อย ๆ ที่คนเพชรบุรีทั้งหลายก็เมตตาและเต็มใจให้

                เขาเป็นตำนานแห่งมิตรภาพ ผมเห็นเขาไปร่วมงานต่าง ๆ โดยไม่ต้องเชิญ ผมไม่เคยเห็นใครรังเกียจเขา มีแต่ความรักและเห็นอกเห็นใจกัน คุ้นหน้าคุ้นตากัน สังคมเมืองเพชรศิวิไลท์ในสายตาผม

                พระพุทธองค์ตรัสไว้ วิสาสา ปรมา ญา-ติ ความคุ้นเคยเป็นญาติอย่างยิ่ง ผมเข้าใจแจ่มแจ้งเมื่อได้เห็นข่าวการถึงแก่กรรมของเดอะแอ๊ง ผมรู้สึกเหมือนสูญเสียญาติที่เคยเจอกันเสมอ

                หนึ่งเดียวคนนี้ เดอะแอ๊ง ขอให้ไปสู่สุขคติด้วยเทอญ สิ่งใดที่ได้ล่วงเกินกันไปทั้งกายกรรม วจีกรรม มโนกรรม ขออโหสิกรรมด้วย

ปรัชญนันท์

error: ขอสงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความ !!