“ไม่ต้องถอด… เกือก” ฮ่า ๆ ๆ

ผู้เขียนเป็นแฟน ร้านกาแฟอยู่ร้านหนึ่ง ใกล้ ๆ สามแยกคงคารามและวัดพระนอน ชื่อร้าน โกปีอ้อ เป็นร้านกาแฟเล็ก ๆ แบบรถเข็นตั้งอยู่หน้าห้องแถว ขายโอเลี้ยง กาแฟเย็น น้ำแข็งปั่นสารพัด

             ราคาถูกมากแก้วละ 20 บาท ถ้าใหญ่พิเศษก็ 25 บาท

             มาวันหนึ่งผ่านไป หาร้านนี้หาไม่เจอ…. มองไปมองมา อ้าวปรากฏว่าเขาใช้ร้านที่เขาเคยตั้งรถเข็นนั่นแหละ ปรับปรุงใหม่ ย้ายเข้าไปขายข้างใน มีที่ให้นั่งนิดหน่อย ดูน่ารักเชียว

             พอจะย่างก้าวเข้าไปในร้าน ยิ่งชอบใจใหญ่เลย เมื่อไปพบคำว่า “ไม่ต้องถอด…เกือก” ฮ่า ๆๆ

             โดนใจจังเลย เพราะ โดยทั่วไป ร้านไหนที่ดูพื้นสะอาดสะอ้านเขามักจะเขียนไว้ว่า “กรุณาถอดรองเท้า” ซึ่งเราไม่ชอบเข้าร้านแบบนั้นอยู่แล้ว มันไม่อิสระ ไม่สบายใจ เพราะไม่รู้เท้าใครที่เหยียบไว้ก่อนเรา เขาเป็นโรคผิวหนังอะไรมาบ้างก็ไม่รู้ เราจะรู้สึกขยะแขยงที่เท้าของเราจะไปสัมผัส จึงหลีกเลี่ยงไม่เข้าเสียดีกว่า

             เพราะฉะนั้นร้านไหนที่บอกว่า กรุณาถอดรองเท้า หรือเอารองเท้าเก่าๆ มาวางไว้เป็นสัญลักษณ์ ทำนองเตือนให้ถอดรองเท้า ก็ไม่ได้ตังค์ของผู้เขียนแน่นอน อิ อิ

             ยกเว้นว่าไปวัด ที่พื้นศาลากวาดถูไว้อย่างสะอาดสะอ้านก็ต้องจำยอม เพราะเป็นวัฒนธรรมของเรา

             ประทับใจมากมายที่เขาใช้คำง่าย ๆ บ้าน ๆ ว่า “ไม่ต้องถอดเกือก” ฮ่า ฮ่า ฮ่า

             นึกแล้วก็ขำมาก ๆ น่ารักดี พาให้นึกย้อนรำลึกไปถึงเมื่อครั้งผู้เขียนเป็นเด็ก ๆ เรียนอยู่ที่โรงเรียนราษฎร์แห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงชั้นนำของท้องถิ่น ชื่อ โรงเรียนถาวรวิทยา ที่อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาทบ้านเกิด เพื่อนฝูงที่เรียนด้วยกัน ก็จะมีทั้งคนไทยและคนไทยเชื้อสายจีนที่พ่อแม่มีกะตังค์หน่อยนั่นแหละจึงมาเรียนโรงเรียนราษฎร์ได้ เพราะต้องเสียค่าเทอม ส่วนหนึ่งพ่อแม่ก็ให้ไปเรียนที่โรงเรียนเทศบาลเพราะเรียนฟรี

             มีวันหนึ่งครูก็ให้นักเรียนหัดพูด แนะนำตัวเอง แล้วก็ให้บอกชื่อพ่อชื่อแม่ คราวนี้ มีเพื่อนชายคนหนึ่ง มีพ่อแม่เป็นชาวจีน จำได้ว่ามีร้านขายข้าวสารเสียด้วย

             เพื่อนก็อึกอักเมื่อครูให้บอกชื่อแม่ เขายืนนึกอยู่นานทีเดียว ก้มมองอยู่แต่เท้าของตัวเอง แล้วพลันก็มีสีหน้าดีใจที่นึกได้ ร้องบอกเสียงดังด้วยความโล่งใจว่า

             นึกออกแล้ว…. แม่ผมชื่อ…”เกือก” ครับ !!

             สิ้นเสียงเพื่อนทุกคนก็หัวเราะกันครื้นเครงทั้งห้อง รวมทั้งครูผู้สอน ทั้งนี้มิใช่เหยียดหยาม หรือดูถูกแต่ประการใด เพียงแต่ แท้ที่จริงแล้ว

             ชื่อแม่ของเพื่อนออกเสียงเป็นภาษาจีนว่า เกี๊ยะ

             เกี๊ยะ ในภาษาจีนอาจจะมีความหมายอื่นอีกนอกจากรองเท้าที่ทำด้วยไม้

             แต่เพื่อนคงนึกไม่ออก นึกได้แต่ว่าชื่อแม่เราเหมือนรองเท้านี่แหละ แต่เขานึกคำว่า เกี๊ยะ ไม่ออกนึกได้แต่ เกือก ก็เลยบอกว่า แม่ผมชื่อเกือก เป็นอะไรที่น่ารักมากๆ นี่ผู้เขียนนึกแล้วยังขำอยู่เลย

             ดังนั้น…. พอเห็นคำที่ ร้านโกปีอ้อ ใช้คำว่า “ไม่ต้องถอด..เกือก” ก็เลยชอบใจมากนึกถึงอดีตเมื่อวันวานที่แสนหวาน
ในวัยเยาว์ของเรา

                        พี่น้องเองอ่านแล้ว ก็คงอดยิ้มออกมาไม่ได้ และอาจจะมีเรื่องราวหลายอย่างพรั่งพรูเข้ามา ให้รำลึกถึงให้ใจเป็นสุขเหมือนผู้เขียนก็ได้ ว่าง ก็เล่าสู่กันฟังบ้างนะเจ้าคะ….. น่ารักดีออก…..

error: ขอสงวนสิทธิ์ ในการคัดลอกบทความ !!